FransNa eerder een lans te hebben gebroken voor de Asia Bistro, wil ik dat nu ook ook doen voor de Spaanse Bar.
Waar je in Frankrijk tegenwoordig lang moet zoeken naar een café, hoef je daar in Spanje weinig moeite voor te doen. Bijna elk zichzelf respecterend dorp heeft een of meer bars, die het sociale middelpunt van het dorp vormen.
Je kunt hier niet alleen wat drinken, maar ook vaak ontbijten met een tostada, een stuk geroosterd brood met divers beleg, of je kunt er een stuk tortilla of andere tapas eten.
De prijzen zijn hier nog laag, voor een koffie en een thee ben je tussen de 3 en 4 euro kwijt, samen dus.
Verwacht verder geen luxe, de inrichting is eenvoudig, de televisie staat altijd aan, en de akoestiek is die van een voetgangerstunnel, waardoor het door de vaak met luide stem converserende Spanjaarden buitengewoon rumoerig kan zijn.
Het enige nadeel is dat ze soms pas laat open zijn, maar met een beetje geluk soms al om 9 uur.
Je snapt nu al dat we vandaag waarschijnlijk weinig hebben meegemaakt. Dat klopt, maar het was wel een mooie en gemakkelijke tocht, eerst 50 kilometer geleidelijk omhoog, daarna bijna 40 km geleidelijk naar beneden, met af en toe natuurlijk wel wat klimmetjes.
En natuurlijk af en toe een bezoek aan een bar.
Onderweg zien we allerlei vogels, zo spotte ik onder andere steltkluten, koereigers, marmereenden, de zwarte ibis, de blauwe ekster en de thekla’s leeuwerik.
Om 4 uur zijn we bij ons hotel in Mérida, waar we als gebruikelijk eerst wat uitrusten en onze fietskleding wassen, en dan de stad in gaan.
Daar bezoeken we wat Romeinse ruïnes en het Romeinse theater.
Wat gaan we daarna doen? Naar de bar natuurlijk! Maar dan wel eentje met een mooi terrasje.
