Epiloog

Hoe is is het mijn vergaan bij de Deutsche Bahn? Het was weer de gebruikelijke chaos en gruwel. Om half acht stap ik op de fiets om de laatste 11 kilometer naar Buhl te fietsen, waar het dichtstbijzijnde station is. Volgens de DB planner heb ik hier nog 40 minuten de tijd, dus een lekkere kop thee lijkt me wel wat. ‘Sorry automat kaputt!’, dus koop ik maar een halve liter chocomel. Daar moet ik het uiteindelijk de hele dag mee doen. Binnen 10 minuten gaat er echter al een trein de goede kant op. Ik weet inmiddels dat je bij de DB elke kans moet grijpen, en stap er snel in. Na een overstap in Karlsruhe kom ik aan in Neustad an der Weinstrasze, waar ik weer moet overstappen. De vertrekkende trein is helaas te vol, en samen met nog twee fietsers blijven ik beteuterd achter op het perron. De DB planner geeft aan dat ik bijna twee uur moet wachten op de volgende trein. Dat dacht ik niet! Ik spring 15 minuten later in de eerste trein naar Kaiserslautern, waar ik officieel geen aansluiting heb, maar ik heb al gezien dat de volgende trein 10 minuten vertraging heeft. Kijk, daar houdt de DB planner geen rekening mee, maar ik gelukkig wel.

Zo zit ik even later in de stampvolle trein naar Mainz, waar ik moet overstappen op de trein naar Dusseldorf. Dat lukt door een vertraging van 25 minuten nog maar net. In Dusseldorf aangekomen blijkt mijn trein helemaal niet te gaan, en moet ik een alternatief zoeken. Die blijkt al heel snel te vertrekken. Ik rijd met m’n fiets de trap af, omdat het zoals gebruikelijk vol staat bij de lift, en kom er in de lift omhoog achter dat deze net iets te klein is, zodat ik mijn tassen er af moet halen en de fiets wat moet optillen. Nog net op tijd weet ik de trein binnen te fietsen, waarbij ik op een lege rolstoelplaats terecht kom. Dat mag natuurlijk niet, maar gelukkig weet ik nog net op tijd de fietscoupé te bereiken. Ik had gedacht in Dortmund 45 minuten overstaptijd te hebben voor een broodje en een kop thee, maar ook dat is te positief gedacht. Met 12 minuten overstaptijd weet ik nog net een broodje te scoren, en zit dan eindelijk in de trein naar Enschede. Gelukkig viel ik er niet in slaap, wat in Dulmen blijkt alleen het voorste treinstel verder naar Enschede te gaan. Omdat ik me tamelijk ellendig voel, bel ik met de huisartsenpost in Enschede, maar die kunnen pas een afspraak maken wanneer ik weer in Nederland ben.

Om 8 uur ben ik in Enschede. Nanneke haalt me op bij het station, en we maken een afspraak met de huisartsenpost, maar we kunnen er pas om 10 uur terecht. Het is uiteindelijk bijna halftwaalf voordat ik met de diagnose longonsteking en een doosje antibiotica weer buiten sta. Ik ga het de komende dagen maar eens rustig aandoen.