Eenzaam, maar niet alleen

Zo heet een beroemd boek over Koningin Wilhelmina. Op de fiets ben je juist alleen maar niet eenzaam. Dat is pas vorstelijk!

Hoe het dan wel voelt? Vrij! Vrij om te gaan en staan waar je wil, vrij om te eten wanneer je wilt, uit te rusten wanneer je wilt, en om thee te drinken wanneer je wilt, maar dan moet er natuurlijk wel ergens een café open zijn.

“Geheel zichzelf zijn mag men slechts, zolang men alleen is; wie dus niet van de eenzaamheid houdt, houdt ook niet van de vrijheid, want slechts wanneer men alleen is, is men vrij.” 

Wie dat ooit zei? Schopenhauer, toch niet de minste.

Ondertussen heb ik m’n vrijheid wel  enigszins ondergraven, ik heb namelijk al gisteren een zogenaamd Warmshowers adres geregeld, dan slaap je bij andere fietsers thuis, en moet daar dus eigenlijk wel aankomen vandaag. 

Ik begin langs de Moezel, waar ik eindelijk de eerste fietsers naar Rome ontmoet. Ze rijden elektrisch, dus op het vlakke fietspad kan ik ze mooi bijhouden.

Daarna draai ik het uitgestrekte Lotharingen in, één grote golvende leegte, waar het af en toe hard waait, hard regent en soms ook hard hagelt. 

Meerdere keren moet ik van de fiets springen om rap mijn regenkleding aan te trekken, want bushokjes zijn hier dun gezaaid.

Tegen zes uur kom ik na 88 km doortrappen aan in Longeville-lès-Saint-Avold, waar ik gastvrij en hartelijk wordt ontvangen door Armand en Elizabeth.

Het laatste stuk heb ik me overigens de weg laten wijzen door Google maps, ik zou ondertussen beter moeten weten…

Elizabeth heeft lekker gekookt, flesje wijn er bij, stukje kaas, bonbons, en uitgebreide gesprekken over fietsen en nog veel meer. Alles wel voornamelijk in het Frans, maar ik sla me er aardig doorheen!