Is dat nou leuk?

Dat wordt me vaak gevraagd als ik een eindje ga fietsen, altijd door mensen die het nog nooit hebben gedaan. Natuurlijk is dat leuk, anders zou ik het toch zeker niet doen!

Eigenlijk dacht ik dat ik op station Utrecht het ergste wel had gehad. Een uitzinnige groep lagere school leerlingen reisde het hele eind met me mee, en met nog fluitende oren stapte ik in de trein naar Maastricht,  waar ik m’n fietstocht naar Basel zal beginnen.

Via de heuvelroute,  die z’n naam eer aan doet, fiets ik naar de Belgische Voorstreek.

Via een stelsel van oude spoorwegen doorkruis ik deze  fraaie streek richting Duitsland.

Ondertussen gaat het nog even flink regenen, maar dat kan ik onder een mooi dakje uitzitten.8

Het is al 6 uur geweest als ik de Vennbahn op draai, het langste tot fietspad verbouwde spoor van België en Duitsland.8

Dat is eigenlijk best wel saai, maar gelukkig wagen zich af en toe wat reeën in de berm, die voor wat afleiding zorgen.

Intussen is het weer gaan regenen, en het wordt ook knap koud, wat niet zo verwonderlijk is, want ik fiets omhoog tot ca 570 meter. Verkleumd besluit ik het goedkoopste hotel van Monschau te boeken.

Pas na 8 uur bereik ik na ruim 80 km het pittoreske stadje. In het hotel moet iemand anders m’n helm losmaken,  mijn handen zijn er te koud voor.

Na een lange douche ben ik weer wat bijgekomen, en kijk of er in het stadje iets valt te eten. Nee dus. Het is ofwel rustdag, of de keuken is al gesloten.

In de ontbijtzaal van het hotel vind ik een waterkoker, en zo zit ik 10 minuten later een noodrantsoen aardappelpuree met goulash op te eten. 600 calorieën,  toch niet slecht!

Is dat nou leuk? Op komoot zie ik dat ik de zwaarste rit van de hele tocht al achter de rug heb, met ruim 1000 hoogtemeters vandaag. Dat is dan wel weer leuk!